معرفی مقالات و آموزشهای تخصصی طراحی وب و توسعه و برنامه نویسی وب

جاوا چیست؟ زبان برنامه نویسی جاوا چه کاربردهایی دارد؟ آیا زبان جاوا برای شروع برنامه نویسی مناسب است؟ چه نوع برنامه‌هایی می‌توان با زبان جاوا ساخت؟ زبان جاوا در چه محیط هایی کاربرد دارد؟ آیا در ایران از زبان جاوا استفاده می شود؟ این‌ها سؤالاتی هستند که برای افرادی که می‌خواهند برنامه نویسی را شروع کنند ممکن است پیش بیاید. در این مطلب زبان برنامه نویسی جاوا را معرفی می‌کنیم و سؤالات گفته شده را پاسخ می‌دهیم و قابلیت‌های این زبان قدرتمند و محبوب را بررسی می‌کنیم.

برنامه کامپیوتری چیست؟

جاوا یک زبان برنامه نویسی است که با آن می‌توان برنامه‌های کامپیوتری تولید کرد. قبل از اینکه بخواهیم در مورد خود جاوا صحبت کنیم اول ببینیم که برنامه کامپیوتری چیست؟ برنامه کامپیوتری مجموعه دستوراتی هستند که در قالب یک بسته ایجاد شده‌اند و سیستم کامپیوتری که به آن سخت‌افزار هم گفته می‌شود، آن مجموعه دستورات را اجرا می کند. این مجموعه دستورات قالب و زبان خاصی دارند که سیستم کامپیوتری قادر به خواندن و اجرای آن‌ها است. هر برنامه کامپیوتری وظیفه‌ای دارد و کاربرد مخصوص به خودش را دارد. بدون برنامه‌های کامپیوتری سیستم‌های کامپیوتری قادر به انجام هیچ کاری نیستند.

برنامه‌های کامپیوتری که نرم‌افزار هم نامیده می‌شوند انواع مختلفی دارند که در سطوح مختلف کار با سخت‌افزار عمل می‌کنند مانند سیستم عامل ها که مسئول مدیریت سخت‌افزار هستند (مثل ویندوز و اندروید و iOS) و برنامه‌های کامپیوتری کاربردی که یکی از نیاز های کاربران را برطرف می کنند. مانند ماشین حساب و برنامه پیام رسان و مرورگر و …. شما هر روز برای کار های مختلف از برنامه‌های کامپیوتری در گوشی و تبلت و کامپیوتر خود برای هدف‌های مختلف استفاده می کنید.

برنامه نویسی چیست و برنامه نویس کیست؟

برای اینکه بدانید جاوا چیست باید ابتدا درک کنید برنامه نویسی چیست . حال که با برنامه کامپیوتری آشنا شدیم فرایند طراحی و تولید و تست و نگهداری برنامه‌های کامپیوتری (نرم افزار) را برنامه نویسی می‌گویند و کسی که عمل برنامه نویسی را انجام می‌دهد برنامه نویس نام دارد. البته تولید نرم‌افزار کار پیچیده‌ای است و به جای یک شخص معمولاً نیازمند یک تیم برنامه نویسی است که هر کدام از اعضا وظایف مخصوص به خود را دارند.

همچنین علم تولید نرم‌افزار و برنامه نویسی در حدی پیچیده است که یک کار مهندسی بوده و دارای اصول و قواعد خود است. مهندسی نرم‌افزار بر روی انواع روش‌های تولید و نگهداری نرم‌افزار و نحوه پیاده‌سازی پروژه های نرم افزاری تمرکز دارد.کار برنامه نویس به این صورت است که برنامه را به یکی از زبان‌های برنامه نویسی برای کامپیوتر می‌نویسد و بعد از آن برنامه نوشته شده تبدیل به دستورات قابل فهم کامپیوتر می‌شود که این کار را کامپایلر ها و یا مفسر ها انجام می دهند. سپس آن برنامه اجرا می شود.

زبان جاوا چیست؟

اما زبان جاوا یا Java چیست؟ بعد از اینکه تا حدودی با کلمه برنامه و برنامه نویس آشنا شدیم حال سؤال اصلی این است که زبان برنامه نویسی جاوا چیست؟ برنامه نویس برای تولید نرم‌افزار نیازمند این است که دستورات را در قالب یک زبان به سخت‌افزار دیکته کند. حال این زبان باید به گونه‌ای باشد که به صورت دقیق منظور برنامه نویس را به سخت‌افزار اعلام کند. اینجاست که نیاز به زبان برنامه نویسی پیش می‌آید.

زبان برنامه نویسی زبانی است که به کمک آن برنامه نویس منظور خودش را برای کامپیوتر توضیح می دهد. حال زبان جاوا یک زبان برنامه نویسی سطح بالای شی گرا است. زبان سطح بالا یعنی اینکه به زبان نوشتار انسان نزدیک است. با استفاده از جاوا می‌توان برنامه‌های مختلف و در اندازه های مختلف و در زمینه‌های مختلف تولید کرد.

نوشتار جاوا مانند زبان C و C++ (سی پلاس پلاس) است با این تفاوت که زبان جاوا به صورت کامل شی گرا است و تمایزاتی نسبت به زبان‌های قبلی گفته شده دارد. از مزایای جاوا نسبت به سی و سی پلاس پلاس مدیریت حافظه و مکانیزم جمع آوری زباله (garbage collection) و حذف اشاره گرها می‌توان اشاره کرد.

همینطور برنامه نویسی به جاوا بسیار ساده‌تر شده است.با استفاده از جاوا می‌توان برای هر دستگاهی که ماشین مجازی جاوا را داشته باشد می‌توان برنامه نوشت. همچنین می‌توان برنامه‌های تحت وب و دسکتاپ و موبایل و …. نیز با این زبان نوشت.

تاریخچه جاوا چیست؟

در اوایل دهه 1990 میلادی در شرکت سان میکروسیستمز (Sun Micro-systems) یک تیم به رهبری شخصی به نام جیمز گاسلینگ بر روی پروژه ای کار می‌کردند که زبان برنامه نویسی را تولید کنند تا به کمک آن بتوانند برای دستگاه‌های الکترونیکی برنامه بنویسند. نام این پروژه Green بود.

نتیجه کار این تیم ساخته شدن یک زبان برنامه نویسی به نام Oak بود که طوری طراحی شده بود که وابسته به پلتفرم خاصی نباشد و برای سیستم‌های تعبیه شده (embedded system) مناسب باشد. در سال 1995 نام این زبان از Oak به java تغییر داده شد و عرضه عمومی شد و اولین نسخه‌ای بود که همه می توانستند از آن استفاده کنند.
زبان جاوا به دلیل امکاناتی مانند قابلیت حمل (portability) که با کمک آن کاربر می‌توانست یک برنامه بنویسد و در پلتفرم ها و دستگاه‌های مختلف اجرا کند بسیار محبوب شد. در طی سال‌ها شرکت سان قابلیت‌های بیشتری به جاوا اضافه کرد و آن را گسترش داد و نسخه های جدید تر و کامل‌تر این زبان را در اختیار برنامه نویسان قرار داد.
در سال 2009 شرکت اوراکل شرکت سان را خریداری کرد و از آن به بعد اوراکل جاوا را توسعه و نگهداری می‌کند و قابلیت‌های بسیاری را به آن اضافه کرده است. امروزه جاوا به یکی از محبوب‌ترین زبان‌های برناهم نویسی تبدیل شده است و به همین خاطر کتابخانه‌ها و فریمورک ها و ابزارهای بسیاری برای این زبان تولید شده است که می‌تواند در بسیاری از برنامه‌ها و پروژه های نرم افزاری استفاده شود.

علت محبوبیت جاوا چیست؟

جاوا قابلیت‌های بسیاری دارد که باعث شده است به این محبوبیت برسد اما چند تا از ویژگی‌های کلیدی این زبان عبارتند از:

۱. زبان جاوا یک زبان شی گراست

جاوا یک زبان کاملاً شی گرا است. این به این معنی است که برای برنامه نویسی جاوا باید از مفاهیم و اصول شی گرایی تبعیت کنید. قواعد شی گرایی به ما کمک می‌کنند که برنامه‌ها و نرم افزارهای بزرگ را به ماژول ها و قطعات کوچک تبدیل کنیم که همین امر باعث می‌شود که بتوانیم از ماژول های تولید شده چندین وچند بار استفاده مجدد کنیم و به راحتی بتوانیم آن‌ها را مدیریت نماییم.

۲. زبان جاوا وابستگی به پلتفرم خاصی ندارد

برنامه‌های جاوا به پلتفرم خاصی تعلق ندارند و آن‌ها را می‌توان در هر پلتفرمی اجرا کرد یعنی شما می‌توانید برنامه‌های جاوا را بر روی ویندوز یا لینوکس یا مک اجرا کنید. دلیل این کار هم این است که برنامه‌های جاوا بعد از نوشتن به بایت کد تبدیل می‌شوند که این بایت کد ها بر روی ماشین مجازی جاوا (JVM) اجرا خواهند شد.

۳.زبان جاوا مدیریت حافظه را بصورت خودکار انجام می دهد

مدیریت حافظه در جاوا به صورت اتوماتیک انجام می‌شود یعنی لازم نیست که برنامه نویس کاری برای مدیریت حافظه انجام دهد درحالی که اگر با زبانهایی مانند سی و سی پلاس پلاس کار کرده باشید باید خودتان اشیاءی را که کارتان با آن‌ها به پایان رسیده است را از حافظه پاک کنید. ولی در جاوا jvm به صورت خودکار حافظه را به اشیاء اختصاص می‌دهد و بعد از اینکه کار برنامه نویس با آن‌ها تمام شد آن فضاهای حافظه را پاک می کند.

4.زبان جاوا یک زبان بسیار پایدار است

جاوا نوع داده‌هایی را که برنامه نویس استفاده می‌کند را به صورت دقیق بررسی می‌کند که این کار باعث کاهش قابل توجهی از خطاهای برنامه نویسی می‌شود و همچنین قابلیت پردازش استثناء (exception handling) باعث می‌شود که بسیاری از خطاهای زمان اجرا را مدیریت کنیم و این دو مکانیزم باعث می‌شود که خطای برنامه‌ها تا حد زیاد گرفته شود و برنامه‌ها هنگام اجرا پایدار تر باشند.

5. زبان جاوا دارای امنیت بسیار خوبی است

جاوا یک مدل امنیتی دارد که اجازه نمی‌دهد که ویروس ها و برنامه‌های خرابکار خود را در داخل برنامه و کدهای اصلی جاسازی کنند. همچنین یک مکانیزم امنیتی دیگری به نام sandbox دارد که اجازه نمی‌دهد سیستم و برنامه‌های دیگر به منبع برنامه‌های جاوا دسترسی داشته باشند و آن‌ها را تغییر دهند.

مطالعه بیشتر در مورد 4 مفهوم اصلی امنیت جاوا

6.زبان جاوا یک زبان چند Thread ای است

با استفاده از این امکان جاوا برنامه نویسان قادر خواهند بود که برنامه را به نخ های مختلفی تجزیه کنند. نخ های برنامه می‌توانند به صورت همزمان با نخ های دیگر اجرا شوند و بخش‌های مختلف برنامه به صورت موازی اجرا شوند و کارایی برنامه‌ها بالا برود.

7.زبان جاوا یک زبان Cross Platform است ( پرتابل )

برنامه‌های جاوا را می‌توان از یک پلتفرم به پلتفرم دیگر انتقال داد و در پلتفرم مقصد بدون اینکه نیاز باشد دوباره کامپایل شوند اجرا کرد. فقط باید در کامپیوتر مقصد jvm نصب شده باشد. با این امکان دیگر لازم نیست که برنامه نویسان نگران این باشند که برنامه نوشته شده قرار است در چه محیطی اجرا شود و سخت‌افزار و سیستم عامل مقصد چه چیزی است.

ماشین مجازی جاوا (Jvm) چیست؟

در زبان‌هایی مانند سی و سی پلاس پلاس وقتی که برنامه نویس برنامه‌ای را می‌نوشت آن را مستقیماً به دستورات زبان ماشین کامپایل می کرد. همین قضیه باعث بروز مشکلاتی می‌شد. مثلاً معماری کامپیوتر ها و تعداد دستورالعمل هر کدام با کامپیوتر دیگر فرق داشت همچنین هر پلتفرم و هر سیستم عامل امکانات بخصوصی در اختیار برنامه نویسان قرار می‌داد.

پس مجبور بودیم برنامه‌ای را که می نویسیم منطبق با همان محیط اجرای برنامه بنویسیم و قابلیت حمل برنامه به محیط های دیگر از ما گرفته می‌شد. با ظهور جاوا و معرفی ماشین مجازی این مشکل برطرف شد. ماشین مجازی جاوا برنامه‌ای است که بر روی سیستم نصب می‌شود و محیطی را برای برنامه‌های جاوا فراهم می‌کند که بدون نگرانی در مورد نوع ماشین و محیط اجرا و پلتفرم بتوانند اجرا شوند.

این کار باعث می‌شود که برنامه نوشته شده در هر پلتفرمی به راحتی در یک پلتفرم دیگر قابل اجرا باشد. فقط هر محیط اجرا باید jvm مربوط به خود را نصب کرده باشد. در اصل قضایای مربوط به محیط اجرا و امکانات سیستم عامل و معماری سخت‌افزار و …. همه در jvm بررسی می‌شوند و پیاده‌سازی های مربوطه انجام می شود. در حقیقت ماشین مجازی جاوا یک لایه نرم افزاری است که بین برنامه نوشته شده با جاوا و سیستم قرار می‌گیرد و همه پیچیدگی های مربوط به پلتفرم را خودش مدیریت می‌کند و لازم نیست برنامه نگران این مباحث باشد و بر روی هدف خود تمرکز می کند.

بایت کد چیست؟

قبلاً گفتیم که برنامه‌هایی که به زبان جاوا نوشته می‌شوند به زبان ماشین تبدیل یا کامپایل نمی‌شوند. ولی برنامه نوشته شده به زبان جاوا به زبان(انگلیسی) انسان بسیار نزدیک است و قابل فهم برای کامپیوتر و jvm نیست. برای حل این مشکل کدهای جاوا به زبانی تبدیل می‌شوند که ماشین مجازی آن‌ها را می فهمد.

به کدهایی که توسط ماشین مجازی جاوا (jvm) قابل فهم است بایت کد گفته می‌شود. به طور کلی برنامه‌های جاوا برای اجرا به بایت کد ها تبدیل (کامپایل) می‌شوند که نتیجه این عمل ساخته شدن فایل‌هایی با پسوند .class است و این فایل‌های با پسوند class حاوی بایت کدهای جاوا هستند. ماشین مجازی جاوا هم بایت کد ها را خط به خط خوانده و به زبان ماشین تفسیر می کند. هنگامی که کدهای زبان جاوا به بایت کد تبدیل می‌شوند بهینه سازی هایی در دستورات نوشته شده انجام می‌شود که سرعت و کارایی کد ها بالا تر برود.

تفاوت جاوا با جاوا اسکریپت چیست؟

از نظر اسمی جاوا و جاوا اسکریپت بسیار شبیه به هم هستند ولی باید بدانید که این دو زبان کاملاً با هم تفاوت دارند. جاوا اسکریپت در دهه 90 میلادی توسط شرکت Netscape توسعه داده شد و در ابتدا نام LiveScript را بر روی آن قرار داده بودند. زمانی که شرکت نت اسکیپ متوجه شد که کسی از زبان LiveScript استفاده نمی‌کند ولی محبوبیت زبان جاوا هر روز بیشتر می‌شود نام آن را به JavaScript تغییر داد تا بتواند از موج محبوبیت جاوا برای زبان خودش نفعی برده باشد و موفق هم شد.

از نظر فنی جاوا یک زبان برنامه نویسی قدرتمند است که بر روی jvm اجرا می‌شود ولی جاوا اسکریپت یک زبان اسکریپت نویسی است که بر روی مرورگرها اجرا می‌شود و بیشتر برای کار با front-end(بخش مربوط به مرورگر و تعامل با کاربر) مناسب می‌باشد.

البته می‌توان با استفاده از موتور هایی مانند nodejs برای سیستم هم با زبان جاوا اسکریپت برنامه ساخت. از نظر نوع زبان جاوا اسکریپت یک زبان مفسری (کامپایل نمی شود) است و گرامر آن با جاوا کاملاً متفاوت است. تنها شباهتی که بین جاوا و جاوا اسکریپت وجود دارد این است که کدهای هر دو شبیه به کدهای زبان سی هستند و دستورات از زبان سی گرفته شده اند. ولی هم از نظر فنی و هم از نظر کاربردی با هم کاملاً متفاوت هستند.

مطالعه بیشتر در مورد تفاوت جاوا و جاوااسکریپت

شی گرایی در جاوا چیست؟

وقتی می‌گوییم جاوا یک زبان شی گرا است یعنی برای نوشتن برنامه باید از قواعد برنامه نویسی شی گرا در برنامه‌های جاوا استفاده کنید. جاوا یک زبان کاملاً شی گرا است یعنی به شما اجازه نمی‌دهد که به غیر از رویکرد شی گرایی رویکرد دیگری داشته باشید. حال شی گرایی چیست؟ شی گرایی یا Object-Oriented Programming (OOP) یک الگوی برنامه‌نویسی است که برای توسعه نرم‌افزارهای پیچیده و قابل توسعه استفاده می‌شود.

در این الگو، برنامه‌نویسی از طریق تعریف شی‌ها انجام می‌شود که هر کدام شامل داده‌های خود و روش‌هایی برای کنترل و دسترسی به داده‌ها هستند. هر شی نمونه‌ای از یک کلاس است که توسط برنامه‌نویس تعریف شده و مشخصات و رفتار آن شی توسط کلاس مشخص می‌شود.
یکی از مزایای شی گرایی، قابلیت استفاده مجدد از کد است که با استفاده از کلاس‌ها و شی‌های تعریف شده، برنامه‌نویسی انجام می‌شود. همچنین، با استفاده از شی‌ها، برنامه‌نویس می‌تواند برای هر شی تعریف شده، یک رفتار مشخصی را تعیین کند و این باعث می‌شود که برنامه نهایی، به سادگی قابل فهم و قابل توسعه باشد.در شی گرایی، از اصطلاحاتی مانند ارث‌بری، پلی‌مورفیسم و کپسوله‌سازی نیز استفاده می‌شود که در کل به کمک آنها، کد برنامه به شکلی سازمان‌یافته، قابل فهم و قابل توسعه است.

زبان جاوا در کجا کاربرد دارد؟

زبان جاوا یکی از پرکاربردترین زبان‌های برنامه‌نویسی در جهان است و در بسیاری از زمینه‌های مختلف کاربرد دارد. در زیر به برخی از کاربردهای این زبان اشاره می‌کنم:

توسعه برنامه‌های کاربردی : جاوا به عنوان یکی از زبان‌های پرکاربرد برای توسعه برنامه‌های کاربردی استفاده می‌شود. برنامه‌های اینترنتی، نرم‌افزارهای موبایل، برنامه‌های دسکتاپ و بسیاری از نرم‌افزارهای دیگر از جاوا برای پیاده‌سازی استفاده می‌کنند.

توسعه وب : جاوا به عنوان یک زبان برنامه‌نویسی سمت سرور برای توسعه برنامه‌های وب مورد استفاده قرار می‌گیرد. ساختارهایی مانند Servlets، JSP و JSF برای توسعه برنامه‌های وب با استفاده از جاوا استفاده می‌شوند.

توسعه بازی : جاوا به عنوان یکی از زبان‌های پرکاربرد در توسعه بازی‌های کامپیوتری استفاده می‌شود. بازی‌های بسیاری مانند Minecraft، Runescape و Game of Thrones: Conquest با استفاده از جاوا توسعه داده شده‌اند.

توسعه برنامه‌های اندروید : جاوا به عنوان زبان برنامه‌نویسی اصلی برای توسعه نرم‌افزارهای اندروید استفاده می‌شود. اکثر نرم‌افزارهای موبایل اندرویدی با استفاده از جاوا توسعه داده شده‌اند.

1. راهکارهای صنعتی و embedded system ها : با توجه به امکانات قابلیت حمل و مدیریت حافظه جاوا از آن در سیستم‌های اینترنت اشیاء(IOT) و سیستم‌های embedded نیز استفاده می‌شود مانند مودم ها و ماشین لباسشویی و کنترل ترافیک و ابزارهای شبکه و …

ابزارهای تولید برنامه با جاوا چیست؟

برای تولید برنامه با جاوا نیاز است که در درجه اول jvm بر روی دستگاه نصب باشد و علاوه بر آن نیاز به کامپایلر جاوا هم می‌باشد که کدهای نوشته شده را به بایت کد کامپایل کند. همچنین کتابخانه‌های اصلی جاوا نیز لازم است تا بتوان از آن‌کتابخانه ها که از قبل آماده شده‌اند بسیاری ازمشکلات برنامه را حل کرد. همه این ابزارها در یک بسته به نام Java Development Kit (jdk) به معنی کیت توسعه جاوا قرار داده شده است که می‌توانید از اینترنت به صورت یک‌جا دانلود و نصب کنید.

از دیگر ابزار های لازم برای توسعه جاوا یک محیط کد نویسی است که به دو بخش تقسیم می‌شود: ویرایشگر و IDE. برای توسعه جاوا می‌توان از ویرایشگر های ساده مانند notepad ویندوز استفاده کرد و با استفاده از jdk آن را کامپایل و اجرا کرد. به غیر از notepad ویندوز می‌توان از هر ویرایشگر متنی دیگر هم استفاده کرد مانند Atom , Visual Studio code , bracket , ….
ولی مسأله ای که وجود دارد این است که این‌ها فقط یک ویرایشگر ساده هستند (البته فرض می‌کنیم از حالت خام ویرایشگر استفاده می کنیم) و کمک زیادی در نوشتن و خطایابی و اجرای کد به ما نمی کنند. فرایند برنامه نویسی فرایندی زمان بر و حساس است و اگر ماشین نتواند کمک کند بسیار سخت خواهد شد.

به همین دلیل نیاز به یک ابزار قوی‌تر حس می‌شود که نام این ابزار IDE یا محیط یکپارچه توسعه نامیده می‌شود. در داخل IDE ها می‌توان کد را نوشت و خطایابی کرد و آن را اجرا نمود. این ابزار هم در نوشتن برنامه و هم در خطایابی به برنامه نویس بسیار کمک می کند. برای جاوا IDE های متعددی وجود دارد که از محبوب‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.

1. Eclipse یکی از محبوب‌ترین ابزارهای توسعه جاوا که قابلیت‌های متنوعی مانند کدنویسی، اشکال‌زدایی و تجزیه و تحلیل کد را ارائه می‌دهد.

2. NetBeans یک ابزار توسعه کامل برای توسعه برنامه‌های جاوا است. این ابزار از زبان‌های دیگری مانند C، C ++ و HTML / CSS نیز پشتیبانی می‌کند.

3. IntelliJ IDEA ابزاری کارآمد برای توسعه برنامه‌های جاوا است که قابلیت‌هایی مانند اشکال‌زدایی، تحلیل کد و کدنویسی پیشرفته را فراهم می‌کند. من به طور شخصی از این IDE استفاده می کنم.

علاوه بر IDE ها نیاز به ابزاری برای تست برنامه نوشته شده داریم تا ببینیم برنامه نوشته شده کیفیت و کارایی لازم را دارد که برای این کار Junit ابزار بسیار مفیدی خواهد بود. در پروژه های امروزی به دلیل وجود کتابخانه‌های آماده زیاد در پروژه این نیاز حس می‌شود که ابزاری وجود داشته باشد که کتابخانه‌های آماده‌ای را که در پروژه استفاده شده است را مدیریت کند که از بین آن‌ها می‌توان به maven, gradle اشاره کرد.

تفاوت jdk, jre در جاوا چیست؟

Jdk را در بخش ابزار ها توضیح دادیم و گفتیم که بسته ای است که شامل ماشین مجازی جاوا و کتابخانه‌های آماده همراه جاوا و کامپایلر جاوا (javac) و به طور کلی مواردی است که برای برنامه نویسی جاوا لازم است. اما jre شامل کتابخانه‌ها و برنامه‌هایی است که فقط در زمان اجرای برنامه‌های جاوا لازم است یعنی ماشین مجازی جاوا و یک سری موارد که هنگام اجرای برنامه‌های جاوا مورد نیاز هستند. پس jre نسبت به jdk بسته کوچک‌تری است که فقط برای اجرا شدن برنامه آماده جاوا استفاده می‌شود ولی jdk شامل موارد بیشتری است که برای برنامه نویسی زبان جاوا استفاده می شود.

مطالعه بیشتر برای نصب jdk

تا کنون چه ویرایش هایی از جاوا منتشر شده است؟

تا کنون ۳ ویرایش از جاوا منتشر شده است که هرکدام برای منظور خاصی ارائه شده‌اند که این ویرایش ها عبارتند از J2SE , J2EE, J2ME که هرکدام را به صورت خلاصه توضیح داده ایم.

J2SE (Java 2 Standard Edition): این ویرایش از جاوا برای تولید برنامه‌های تحت دسکتاپ و برنامه‌های سروری مورد استفاده قرار می گرفت. این ویرایش شامل کتابخانه‌های اصلی جاوا (Core) و ابزارها و ابزارهای اجرایی آن‌ها می‌باشد. اگر می‌خواهید برنامه دسکتاپ به همراه رابط کاربری (UI) و یا برنامه سروری بنویسید این ویرایش مناسب شما است.

J2EE (Java 2 Enterprise Edition): این ویرایش برای تولید برنامه‌های تجاری مناسب است. در این ویرایش همه امکانات J2SE قرار دارد به علاوه اینکه امکاناتی برای تولید برنامه‌های تحت وب و برنامه‌های توزیع شده و سایر برنامه‌های با اندازه های بزرگ در آن گنجانده شده است. J2EE به شما این امکان را می‌دهد که بتوانید برنامه‌های بسیار بزرگ با امنیت بالا و کارایی بالا تولید کنید.

J2ME (Java 2 Micro Edition) : این ویرایش زمانی مورد استفاده قرار می‌گرفت که گوشی های موبایل نسل قبل از گوشی های هوشمند وجود داشت و شما برنامه‌هایی با پسوند jar بر روی گوشی خود نصب می‌کردید. این ویرایش یک زیرمجموعه از J2SE بود که برخی کتابخانه‌های جاوا را همراه خود داشت و در دستگاه‌هایی که دارای محدودیت منابع سخت افزاری بودند استفاده می‌شد.

ویرایش هایی که گفته شد در حال حاضر به شکل گفته شده وجود ندارند و با نسخه های جدید جاوا جایگزین شده‌اند و نام J2EE به Java EE تغییر داده شده است و در حال حاضر J2SE به نام Core Java شناخته می‌شود.

امکانات جاوا برای برنامه دسکتاپ چیست؟

می‌دهند مانند ویرایشگر Microsoft word. حال با استفاده از جاوا می‌توانیم برنامه‌های دسکتاپی تولید کنیم که هم بر روی ویندوز و هم بر روی مک و هم بر روی لینوکس اجرا شوند. برنامه‌های دسکتاپ نیازمند طراحی رابط کاربری یا UI هستند. که در جاوا کتابخانه‌ها و فریمورک های مختلفی برای تولید رابط کاربری وجود دارد که محبوب‌ترین آن‌ها : JavaFX, Swing, SWT, AWT, Jgoodies, می‌باشد.

فریمورک های جاوا برای وب چیست؟

قبل از اینکه بگوییم فریمورک های وب جاوا چیست بهتر است بدانیم که فریمورک چیست؟ فریمورک (framework) یا چهارچوب کاری مجموعه‌ای از ابزارها و کتابخانه‌ها وقالب های برنامه است که امکان تولید برنامه را به ما می دهد. فریمورک های وب ساختاری را در اختیار ما قرار می‌دهد که تا اپلیکیشن هایی را برای وب بسازیم بدون اینکه درگیر کارهای تکراری و عمومی بشویم.
امروزه استفاده از وب بسیار بیشتر از گذشته شده است و زبان‌های برنامه نویسی برای اینکه از بقیه عقب نباشند فریمورک هایی برای تولید برنامه‌های تحت وب ارائه کرده‌اند که جاوا نیز از قافله عقب نمانده و فریمورک های قدرتمندی را برای طراحی و توسعه وب اپلیکیشن های ارائه داده است که تعداد آن‌ها بسیار زیاد است ولی از بین آن‌ها معروف ترین آن‌ها عبارتند از: Spring, Struts, Java Server Faces (JSF) , Play, Vaadin

مطالعه بیشتر در مورد spring

مطالعه بیشتر در مورد spring boot

فریمورک های جاوا برای موبایل چیست؟

قبل از ظهور گوشی ها و تبلت های هوشمند جاوا با ویرایش J2ME دستی بر طراحی برنامه برای موبایل داشت اما بعد از اینکه گوشی ها و تبلت های هوشمند فراگیر شدند بیشتر از گذشته از زبان جاوا برای برنامه نویسی استفاده شد. سیستم عامل اندروید که از جاوا به صورت کامل و اصلی‌ترین زبان پشتیبانی می‌کند.

از بین فریمورک هایی که از جاوا برای طراحی برنامه‌های موبایل استفاده می‌شود می‌توان بهAndroid SDK اشاره کرد که اصلی‌ترین بسته برای تولید برنامه‌های اندرویدی است اشاره کرد تا بتوان برنامه‌های قدرتمند اندرویدی را با آن تولید کرد. همچنین JavaFX Mobile که با استفاده از امکانات JavaFX می‌توان برنامه‌های مختلفی برای موبایل ساخت. همچنین فریمورک هایی وجود دارد که منطق برنامه نویس را در قالب کدهای javascript, html , css پیاده‌سازی می‌کنند ولی در پس زمینه از زبان جاوا استفاده می‌کنند مانند React Native, PhoneGap, Ionic

برنامه نویسی بازی در جاوا چگونه است؟

با استفاده از جاوا به روش‌های مختلفی می‌توان بازی‌های جذاب طراحی کرد. شما می‌توانید از قابلیت‌های انیمیشن و صدا و گرافیک های دو بعدی و سه بعدی در کتابخانه‌های UI استفاده کنید و بازی بسازید و یا از جاوا در موتورهای بازی مانند Unity استفاده کنید و بازی‌های با گرافیک بالا طراحی کنید و یا از فریمورک های طراحی بازی جاوا استفاده کنید. تعدادی از این فریمورک ها عبارتند از: LibGDX و jMonkeyEngine و PlayN و LWJGL.

برنامه نویسی هوش مصنوعی در جاوا چیست؟

برای اینکه بتوانیم برنامه‌هایی با قابلیت‌های هوش مصنوعی با جاوا نوشت اول باید با مفاهیم هوش مصنوعی آشنا باشیم و به نوعی با مدل ها و قواعد هوش مصنوعی و شاخه‌های متعدد آن‌ها آشنا باشیم. از شاخه‌های هوش مصنوعی می‌توان به یادگیری ماشین و یادگیری عمیق و پردازش زبان طبیعی و بینایی ماشین اشاره کرد. بعد از اینکه با مفاهیم هوش مصنوعی آشنا شدید می‌توانید از فریمورک های جاوا برای توسعه برنامه‌های هوش مصنوعی استفاده کنید. تعدادی از این فریمورک ها عبارتند از: TensorFlowو Keras و Deeplearning4j و Mahout و Java-ML

منظور از برنامه نویسی Big Data در جاوا چیست؟

با توجه به حجم زیاد داده‌ها که امروزه در صنایع مختلف نیاز به ساز و کاری برای پردازش داده‌ها با حجم بسیار زیاد است. برای پردازش و ذخیره سازی و آنالیز داده‌های حجیم در جاوا فریمورک های متنوعی وجود دارد که عبارتند از: Apache Hadoop و Apache Spark و Apache Flink و Apache Storm و Apache Cassandra و Apache Kafka

آیا یادگیری بانک های اطلاعاتی در کنار برنامه نویسی جاوا لازم است؟

برنامه‌های متنوعی امروزه تولید و استفاده می‌شود اما از بین برنامه‌ها تعداد بسیار زیادی از برنامه‌ها نیاز دارند که داده‌های خود را در یک فضای منسجم ذخیره کنند و به سرعت آن‌ها را واکشی کرده و از آن‌ها استفاده کنند.تقریبا همه برنامه‌های تحت وب و برنامه‌های حسابداری و فروشگاهی و مالیات و اتوماسیون اداری و .. . همه اطلاعاتی را ذخیره می‌کنند از آن اطلاعات استفاده می کنند.

بنابراین بانک های اطلاعاتی را به صورت حیاتی لازم دارند. اگر می‌خواهید یک برنامه نویس قوی جاوا باشید باید حتماً کار کردن و ارتباط با بانک های اطلاعاتی را یاد بگیرید. امروزه بانک های اطلاعاتی مختلفی وجود دارند که در هر پروژه ممکن است از یک یا چند عدد از این بانک های اطلاعاتی استفاده شود. در جاوا می‌توان از انواع بانک های اطلاعاتی رابطه‌ای و غیر رابطه‌ای استفاده کرد. از جمله این بانک های اطلاعاتی می‌توان به MySQL , Oracle, Sql Server, Postgres, Mongodb اشاره کرد.

بازار کار و حقوق برنامه نویسی جاوا چگونه است؟

یادگیری جاوا شما را در مسیری قرار می‌دهد که دارای سیل عظیمی از فرصت های شغلی است. به خاطر فراگیری بسیار زیاد اندروید جاوا برای توسعه برنامه‌های اندرویدی بسیار مناسب می باشد. حتی با وجود ظهور زبان کاتلین زبان جاوا هنوز یک زبان بسیار کاربردی برای تولید برنامه‌های اندرویدی و برنامه‌های موبایل است.

همچنین در سازمان های بزرگ که امنیت داده‌ها و قابلیت اعتماد برای آن سازمان ها مهم است زبان جاوا بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرد. سازمان های دولتی هم استقبال بسیار زیادی از جاوا می کنند. پس با استفاده از این زبان قادر خواهید بود به سرعت شغل مناسب با حقوق مناسب پیدا کنید و به سرعت در کار خود پیشرفت کنید.

آیا یادگیری جاوا برای مهاجرت مناسب است؟

زبان جاوا هنوز به صورت گسترده در بسیاری از کشورهای دنیا استفاده می‌شود و در بسیاری از صنایع از جمله صنایع بانکی و مالی و در اپلیکیشن های زیادی مورد استفاده قرار می گیرد. اگر به آگهی های استخدام در سایت‌های مانند LinkedIn سر بزنید تعداد زیادی از آگهی های برنامه نویس جاوا را خواهید یافت. پس می‌توانید با یادگیری جاوا شرایط را برای مهاجرت ساده‌تر کنید. از شرکت های بزرگی که از جاوا استفاده می‌کنند عبارتند از: Amazon و eBay و LinkedIn و Uber و Airbnb و Twitter و Netflix و Google و Spotify و Dropbox

آیا با وجود زبان‌های مانند کاتلین باز هم از جاوا استفاده می شود؟

زبان‌های متفاوتی بر روی JVM ارائه شده‌اند که یکی از آن‌ها کاتلین است. کاتلین در حال رشد است ولی هنوز جاوا یکی از محبوب‌ترین زبان‌های برنامه نویسی در دنیا است. با توجه به استفاده گسترده از جاوا در سازمان ها و صنایع مختلف جاوا بسیار بازار خوبی دارد و از آن استفاده می شود. همچنین شرکت اوراکل قابلیت‌های جالب بسیاری را سالانه به این زبان اضافه می‌کند که مورد استقبال برنامه نویسان زیادی است.

آیا جاوا زبان خوبی برای شروع یادگیری برنامه نویسی است؟

بله جاوا یک انتخاب بسیار عالی برای یادگیری برنامه نویسی است. به خاطر اینکه جاوا یک زبان شی گرا است قابل فهم تر است چون از ماهیت اشیاء در فضای واقعی الهام می‌گیرد. همچنین داکیومنت ها و منابع یادگیری بسیاری برای جاوا وجود دارد که در صورت وجود مشکل و سؤال می‌توان از آن استفاده کرد. سینتکس جاوا شبیه به خانواده زبان سی است و با یادگیری آن می‌توانید کد ها و مفهوم سایر زبانهای خانواده سی و javascript و بسیاری دیگر از زبانها را به سادگی یاد بگیرید. اگر جاوا را برای یادگیری انتخاب کنید برنامه نویسی را به صورت اصولی یاد خواهید گرفت.

مطالعه بیشتر : 15 نکته در مورد یادگیری جاوا

پیش نیاز یادگیری جاوا چیست؟

برای اینکه یادگیری جاوا را شروع کنید قبل از آن نیاز به یک سری پیش نیاز ها است. اولین آن یک سیستم کامپیوتری است که بتوانید کدها را در داخل آن بنویسید و اجرا و خطایابی کنید. سپس به یک خط اینترنت نیاز دارید که آموزش‌ها را دریافت کرده و درصورت مشکل به دنبال راه حل آن در وب باشید. قبل از اینکه برنامه نویسی را شروع کنید نیاز است که تا حدودی بلد باشید با کامپیوتر کار کنید و با محیط آن آشنا باشید و بهتر است با نصب نرم‌افزار ها و جستجو در وب و کار با برنامه‌های عمومی نیز آشنا باشید.

همچنین داشتن دانش ابتدایی در مورد روش پردازش کامپیوتر و وظایف رم و پردازنده آشنا باشید. همچنین دانش زبان انگلیسی همیشه در برنامه نویسی می‌تواند شما را چندین قدم به جلو تر ببرد. نکته آخر این است که برای یادگیری برنامه نویسی (چه جاوا و چه هر زبان دیگری) نیازمند حوصله و وقت و پشتکار هستید.

چگونه یادگیری جاوا را شروع کنم؟

حال که با زبان جاوا آشنا شده‌اید و اگر تصمیم دارید که جاوا را یاد بگیرید سؤال پیش می‌آید که از کجا باید شروع کرد. برای شروع جاوا ابتدا باید یک سیستم کامپیوتری داشته باشید (رومیزی یا لپتاپ) و از منابع و آموزش‌های موجود یکی را انتخاب کنید و ابزارهای مورد نیاز را که توضیح دادیم نصب کنید و یادگیری را شروع کنید.

فقط باید به این نکته دقت کنید که یادگیری برنامه نویسی نیازمند تمرین بسیار زیاد است پس هر چقدر می‌توانید تمرین کنید و برای خودتان مسأله طرح کنید و برنامه آن را بنویسید. یکی از بهترین گزینه های به عنوان منبع یادگیری جاوا دوره آموزش جاوا است که جاوا را از شروع تا سطح پیشرفته آموزش داده است و مثال‌ها و پروژه های زیادی را به همراه خود دارد همچنین در صورت ایجاد مشکل و ابهام می‌توانید از پشتیبانی و راهنمایی استاد دوره استفاده کنید.

یادگیری جاوا چقدر زمان می خواهد؟

اینکه بتوانیم یک نسخه برای یادگیری جاوا به همه ارائه بدهیم کاری غیرممکن است. نمی‌توان به همه گفت که با طی چه مدت زمانی می‌تواند یک برنامه نویس ماهر جاوا شود. زیرا که فاکتور های بسیاری را باید در نظر گرفت فاکتور هایی مانند دانش پس زمینه افراد و شور اشتیاق آن‌ها برای یادگیری و مدت زمانی که برای یادگیری اختصاص می‌دهند و پشتکار آن‌ها و مقدار تمرین و بسیاری از موارد دیگر را می‌توان در نظر گرفت. ولی به صورت کلی می‌توان گفت با اختصاص روزانه 5 ساعت و اختصاص یک حدوداً یک سال تمرین و مطالعه مداوم می‌توانید یک برنامه نویس جاوای موفق شوید.خب امیدوارم که این مطلب توانسته باشد دید کلی در مورد زبان جاوا در اختیار شما عزیزان قرار بدهد. مشتاق دیدن نظرات شما هستم.

اکسس پوینت یا AP چیست؟ Access Point یا Wireless Access Point که به فارسی به معنی نقطه دسترسی می باشد در واقع اسمی است که ما بر روی یکی از تجهیزاتی گذاشته ایم که در شبکه های بیسیم یا وایرلس مورد استفاده قرار می گیرد. این تجهیزات که یه صورت اختصاری به آنها AP یا WAP هم گفته می شود در شبکه های کامپیوتری به تجهیزاتی گفته می شود که عملکردی شبیه به سویچ شبکه های کابلی در شبکه های بیسیم دارند ، بدین معنی که این امکان را فراهم می کنند که از طریق آنها شما بتوانید چندین سیستم کامپیوتری را از طریق شبکه های بیسیم به همدیگر متصل کنید.

به شبکه های محلی که با استفاده از Access Point ها به هم متصل می شوند به جای اینکه LAN بگوییم Wireless LAN یا WLAN هم می گوییم. Access Point ها را معمولا به شکل AP نمایش می دهند ، این دستگاه ها یک عملکرد مرکزی دارند ، تمامی سیگنال های رادیویی را دریافت و ارسال می کنند که در اکثر مواردی که در شبکه های کامپیوتری می باشد سیگنال های Wi-Fi نیز شامل می شود. معمولا از AP ها در شبکه های کوچک و یا شبکه های عمومی اینترنتی برای ایجاد Hot Spot استفاده می شود.

احتمالا شما نیز در خانه خود از این AP ها دارید ، دستگاهی که شما به عنوان مودم ADSL می شناسید که در کنار آن یک آنتن نیز قرار دارد در واقع یک AP است که در لفظ فنی به آن Wireless Router گفته می شود. AP هایی که در دفاتر شرکت های کوچک و خانه ها استفاده می شوند معمولا بسیار کوچک هستند و براحتی بر روی چیپ یک کارت شبکه یا رادیو قابل پیاده سازی هستند ، حتی مودم های وایمکسی که شما دارید نیز همان AP های خانگی هستند.

تجهیزاتی که بصورت ویژه برای کار سرویس دهی وایرلس استفاده می شوند از دستگاه مرکزی AP استفاده می کنند و توپولوژی مورد استفاده در آنها در اصطلاح فنی Infrastructure می باشد. در توپولوژی Ad-Hoc تعداد کلاینت هایی که همزمان می توانند به AP شما متصل شوند بسیار محدود است اما در توپولوژی Infrastructure این تعداد بسیار متناسب با نیاز سازمان شما خواهد بود. در دوره آموزش نتورک پلاس و در قسمت بررسی شبکه های بیسیم یا وایرلس به خوبی در خصوص اکسس پوینت ، تکنولوژی ها و کاربرهایشان توضیح می دهیم.

در توپولوژی Infrastructure در واقع AP شما به عنوان یک پل یا Bridge برای متصل کردن شبکه های بیسیم شما به شبکه کابلی مورد استفاده قرار می گیرد و وظیفه تبدیل سیگنال را نیز بر عهده دارد. AP های قدیمی بین 10 تا 20 کامپیوتر را می توانستند بصورت همزمان پشتیبانی کنند اما امروزه با توجه به گشترش روز افزون تکنولوژی های AP ها می توانند به تنهایی تا 255 عدد کامپیوتر را به هم متصل کنند.

روتر یا مسیریاب چیست؟ Router چگونه کار می کند؟ Router یکی از دیوایس های مورد استفاده در شبکه می باشد که در لایه ی سوم OSI (لایه Network) کار می کند. Router بین شبکه های مختلف مسیر یابی می کند و دقیقا به همین دلیل باید حداقل دو عدد اینترفیس داشته باشد که Net ID های آنها حداقل یک بیت با هم فرق داشته باشند.برای یادگیری بهتر مفاهیم روتینگ و تجهیزات روتر و ... می توانید به قسمت معرفی تجهیزات شبکه در دوره آموزش نتورک پلاس مراجعه کنید.

شرکت های زیادی هستند که تجهیزات شبکه مانند Router و دیگر دیوایس های مورد استفاده را تولید می کنند به این سبب Router ها نیز برند ها و مدل های مختلفی دارند اما همانطور که همه می دانیم بهترین شرکت تولید کننده تجهیزات شبکه، شرکت Cisco است که نه تنها تجهیزات بلکه صادر کننده علم شبکه به دنیا نیز می باشد.Routing علمی است که Cisco به دنیا معرفی کرد و کاریست که روتر ها برایمان انجام می دهند. به طور کلی Routing به معنی ارسال بسته از مبدا به مقصد بر اساس پرتکل ها ،آدرس لایه سومی (IP) و Routing Table یک روتر می باشد.

نحوه کار کرد یک روتر یا مسیریاب

هنگامی که یک روتر را خریداری و برای اولین بار روشن می کنید به صورت پیش فرض کاری انجام نمی دهد یعنی نیاز است که همه کار ها و دستورات به آن داده شود.پس ابتدا اینترفیس های روتر را روشن کرده و بر اساس تشخیص مهندس شبکه، IP های مورد نظر به اینترفیس ها داده و Routing Protocol مناسب بروی آن router راه اندازی می شود. حال زمانی را در نظر بگیرید که بسته ای به روتر می رسد ، در این حالت ابتدا روتر به Routing Table خود نگاه می کند چنانچه Route و یا مسیری برای آن مقصد مورد نظر داشته باشد ، بسته را route می کند و اگر مسیری در Routing table نداشته باشد ، default gateway را بررسی میکند. در صورتی که set شده باشد ، بسته به آن سمت هدایت می شود در غیر این صورت بسته drop خواهد شد.

• نکته : عملیات Routing تنها توسط روتر انجام نمی شود بلکه switch هایی نیز وجود دارند که این کار را انجام می دهند ودر اصطلاح به آنها MLS که مخفف شده ی عبارت Multi Layer Switch است، گفته می شود. MLS ها قابلیت کار کرد در لایه های دوم و سوم OSI و همچنین دید نسبت به لایه چهارم را دارند.

عملکرد پل در دنياي کامپيوتر و دنياي واقعي، در هر دو، پلها دو يا چند بخش منفک و مجزا را به هم ملحق ميکنند تا فاصلهها از ميان برداشته شود. اگر شبکههاي محلي را به جزاير کوچک و مستقل تشبيه کنيم پلها اين جزاير را به هم پيوند ميزنند تا ساکنين آن به هم دسترسي داشته باشند.

بسياري از سازمانها داراي LANهاي متعددي هستند و تمايل دارند انها را به هم متصل کنند. شبکههاي محلي (LAN) را ميتوان از طريق دستگاه هايي که در لايه پيوند داده عمل ميکنند و پل (Bridge) ناميده ميشوند به هم متصل نمود.

پلها براي مسيريابي و هدايت دادهها، ادرسهاي "لايه پيوند دادهها" را بررسي ميکنند. از انجايي که قرار نيست محتواي فيلد داده از فريمهايي که بايد هدايت شوند، پردازش گردد لذا اين فريمها ميتوانند بستههاي IPv4 (که اکنون در اينترنت به کار ميرود)، IPv6 (که در اينده در اينترنت به کار گرفته خواهد شد)، بستههاي Apple Talk، ATM، OSI، يا هر نوع بسته ديگر را در خود حمل کنند.

بر خلاف پل، "مسيريابها" ادرس درون بستهها را بررسي کرده و بر اين اساس، انها را هدايت (مسيريابي) ميکنند. اگر بخواهيم در تعبيري عاميانه و نادقيق مسيرياب را با پل در دنياي واقعي مقايسه کنيم پل جزاير منفک را مستقيما به هم متصل ميکند در حالي که مسيرياب به مثابه قايق، مسافران خود را پس از سوار کردن از يک طرف به طرف ديگر منتقل ميکنند.

طبعا پل سرعت تردد مسافران را بالاتر خواهد برد ولي قايق هميشه و در هر نقطه از جزيره در دسترس است و قدرت مانور مسافر را بالا خواهد برد!!قبل از پرداختن به تکنولوژي پل، بررسي شرايطي که در ان، استفاده از پلها سودمند است، اهميت دارد. چه دلايلي باعث مي شود يک سازمان واحد، داراي چندين LAN پراکنده باشد؟

اول از آن که: بسياري از دانشگاهها و بخشهاي مختلف شرکتها، LAN مختص به خود را دارند تا بتوانند کامپيوترهاي شخصي، ايستگاههاي کاري و سرويس دهندههاي خاص خود را به هم متصل کنند. از انجايي که بخشهاي مختلف يک موسسه، اهداف متفاوتي را دنبال ميکنند لذا در هر بخش، فارغ از ان که ديگر بخشها چه ميکنند، LAN متفاوتي پياده ميشود.

دير يا زود نياز ميشود، که اين LANها با يکديگر تعامل و ارتباط داشته باشند. در اين مثال، پيدايش LANهاي متعدد ناشي از اختيار و ازادي مالکان ان بوده است. دوم آن که: ممکن است سازمانها به صورت جغرافيايي در ساختمانهايي با فاصله قابل توجه، پراکنده باشند. شايد داشتن چندين LAN مجزا در هر ساختمان و وصل انها از طريق "پلها" و لينکهاي پرسرعت ارزانتر از کشيدن يک کابل واحد بين تمام سايتها تمام شود. سوم ان که: گاهي براي تنظيک بار و تعديل ترافيک، لازم است که يک LAN منطقي و واحد به چندين LAN کوچکتر تقسيم شود.

به عنوان مثال: در بسياري از دانشگاهها هزاران ايستگاه کاري در اختيار دانشجويان و هيئت علمي قرار گرفته است. عموما فايلها در ماشين هاي سرويس دهنده فايل نگه داري ميشوند و حسب تقاضاي کاربران بر روي ماشينشان منتقل و بارگذاري ميشود. مقياس بسيار بزرگ اين سيستم مانع از ان ميشود که بتوان تمام ايستگاه کاري را در يک شبکه محلي واحد قرار داد چرا که پهناي باند مورد نياز بسيار بالا خواهد بود. در عوض، از چندين LAN که توسط "پل" به هم متصل شده، استفاده ميشود. هر شبکه LAN گروهي از ايستگاهها و سرويس دهنده فايل خاص خود را در بر ميگيرد که بدين ترتيب بيشتر ترافيک در حوزه يک LAN واحد محدود ميشود و بار زيادي به ستون فقرات شبکه اضافه نخواهد شد.

چهارم آن که: در برخي از شرايط اگر چه يک شبکه محلي واحد از نظر حجم بار کفايت ميکنند وليکن فاصله فيزيکي بين ماشينهاي دور، بسيار زياد است. تنها راه حل آن است که LAN به چند بخش تقسيم شده و بين انها پل نصب گردد. با استفاده از پل، ميتوان فاصله فيزيکي کل شبکه را افزايش داد. پنجم آن که: مسئله قابليت اعتماد است; بر روي يک LAN واحد، يک گره خراب که دنبالهاي پيوسته از خروجي اشغال توليد ميکند قادر است کل شبکه را فلج نمايد.

پلها را ميتوان در نقاط حساس قرار داد تا يک گره خراب و مغشوش نتواند کل سيستم را مختل کند. بر خلاف يک تکرار کننده (Repeater) که ورودي خود را بي قيد و شرط باز توليد مينمايد يک پل را ميتوان به نحوي برنامه ريزي کرد تا در خصوص انچه که هدايت ميکند يا هدايت نميکند تصميم اگاهانه بگيرد.

ششم آن که: پل ها ميتوانند به امنيت اطلاعات در يک سازمان کمک نمايند. بيشتر کارتهاي واسط شبکههاي LAN داراي حالتي به نام حالت بي قيد (Promiscuous mode) هستند که در چنين حالتي تمام فريمهاي جاري بر روي شبکه تحويل گرفته ميشود، نه فريمهايي که دقيقا به ادرس او ارسال شدهاند.

با قرار دادن پلها در نقاط مختلف و اطمينان از عدم هدايت اطلاعات حساس به بخشهاي نامطمئن، مسئول سيستم ميتواند بخشهايي از شبکه را از ديگر بخشها جدا کرده تا ترافيک انها به خارج راه پيدا نکرده و در اختيار افراد نامطمئن قرار نگيرد. شکل 1-2 شمايي از وصل چند شبکه محلي مستقل توسط پل را به همراه نمادهاي مربوطه نشان ميدهد. (اکثرا در بسياري از مقالات پل را با يک شش ضلعي مشخص ميکنند.) :نکته: يک سوييچ ميتواند در نقش يک پل ايفاي نقش کند.

پس از بررسي انکه چرا به پلها نياز است اجازه بدهيد به اين سوال بپردازيم که عملکرد انها چگونه است؟ هدف ارماني ان است که پلها کاملا نامرئي (شفاف-Transparent) باشند، بدين معنا که بتوان ماشيني را از بخش از شبکه به بخش ديگر منتقل کرد بدون انکه به هيچگونه تغييري در سخت افزار، نرم افزار يا جداول پيکربندي نياز باشد. همچنين بايد اين امکان وجود داشته باشد که تمام ماشينهاي يک بخش از شبکه بتواند فارغ از انکه نوع LAN انها چيست با ماشينهاي بخش ديگر، مبادله اطلاعات داشته باشد. اين هدف گاهي براورده ميشود وليکن نه هميشه!

شايد در ساده ترين سناريو بتوان عملکرد پل را بدين روال دانست: ماشين A در يک شبکه محلي، بستهاي را براي ارسال به ماشين ميزبان B در شبکه ديگر که از طريق پل به هم متصل شدهاند، اماده کرده دانست. اين بسته از زير لايه MAC عبور کرده و سرايند MAC به ابتداي ان افزوده ميشود. اين واحد داده، بر روي کانال منتقل، و توسط پل دريافت ميشود; پس از رسيدن فريم به پل، کار دريافت ان از لايه فيزيکي شروع و دادهها به سمت زير لايه بالا هدايت ميشود.

پس از انکه فريم دريافتي در لايه 2 پردازش شد و ادرسهاي MAC بررسي شدند، پل مشخص مي کند که فريم را بايد بر روي کدامين خروجي خود منتقل کند. در نهايت فريم جديدي ساخته شده و بر روي شبکه محلي مقصد منتقل ميشود. دقت کنيد که يک پل که K شبکه مختلف را به هم متصل ميکند داراي K زير لايه MAC و تعداد k لايه فيزيکي و کانال ارتباطي است. تا اينجا به نظر ميرسد که انتقال فريم از يک LAN به LAN ديگر ساده است اما واقعيت اين چنين نيست.

شايد با بررسي سناريوي فوق به اين نتيجه برسيد که کاري که پل انجام ميدهد با کاري که يک سوييچ انجام ميدهد يکي است و چيزي به معلومات شما اضافه نشده است. فقط نام جديد پل بر روي همان سوييچي گذاشته شده که عملکرد ان را مشاهده کرديد! هم درست انديشيده ايد و هم در اشتباهيد! اگر پل را ابزاري فرض کردهايد که قرار است دو شبکه اترنت را بهم پيوند بزند حق با شماست و پل هيچ تفاتي با سوييچ ندارد.

ولي در يک تعريف وسيعتر بايد پل را ابزاري در نظر بگيريد که قرار است دو شبکه ناهمگون (مثل اترنت و بيسيم يا اترنت و حلقه) را به هم پيوند بزند و فريم پس از ورود به پل و قبل از انتقال به شبکه مقصد بايد تغيير ماهيت بدهد و سرايند MAC ان بکل عوض شود. چنين کاري از سوييچ بر نميايد. عموما تمام پورتهاي يک سوييچ لايه 2 (مثل سوييچ اترنت) از يک نوعند و فريمها در خلال انتقال از سوييچ هيچ تغييري نميکنند.

ناهمگوني شبکهها و شرايط ذاتي حاکم بر هر شبکه (مثل شرايط حاکم بر محيط بي سيم يا باسيم) مشکلات عديدهاي را ايجاد خواهد کرد که پل بايد از عهده ان برايد. بنابراين از اين به بعد سوييچهاي اترنت را پلهايي بدانيد که صرفا شبکههاي از نوع اترنت را بهم پيوند ميزند. پل يک سوييچ لايه 2 هست ولي از يک سوييچ اترنت برتر و پيچيدهتر است. اگر به دنبال کسب اطلاعات بیشتر در خصوص نحوه کارکرد بریج در شبکه هستید ، پیشنهاد می کنم حتما سری به دوره آموزش نتورک پلاس و تفاوت هاب و سویچ بیندازید تا به خوبی این مفهوم را درک کنید.

هاب و سویچ دو نوع از تجهیزاتی هستند که در شبکه برای متصل کردن کامپیوترها به هم استفاده می شوند و بیشتر کاربرد آنها در شبکه های LAN است. مهمترین تفاوتی که بین هاب و سویچ لایه دو وجود دارد در پیچیدگی طراحی داخلی این دستگاه ها است. هاب یک دستگاه فوق العاده ساده است که هیچگونه قدرت پردازشی و تحلیلی در خود ندارد و تنها کاری که انجام می دهد این است که بسته های اطلاعاتی را در شبکه دریافت و برای تمامی پورت های خود ارسال می کند. در قسمت هفتم از دوره آموزش نتورک پلاس دقیقا تفاوت بین سویچ و هاب و چگونگی به وجود آمدن و جایگزین شدن سویچ صحبت شده است.

هاب به هیچ عنوان محتوای بسته های اطلاعاتی که در خود رد و بدل می شوند را واکاوی نمی کند و تقریبا هر چیزی که به آن وارد می شود از آن بدون هیچگونه تغییری خارج می شود. از طرفی دیگر سویچ لایه دو یک دستگاه هوشمند تر است که کمی قدرت پردازشی دارد و از محتویات بسته های اطلاعاتی نیز تا حدودی خبر دارد ، سویچ لایه دو آدرس های مبدا و مقصدی که در بسته اطلاعاتی وجود دارند را می خواند و می داند که یک بسته اطلاعاتی باید به کدام مقصد ارسال شود و از کدام مبدا به سویچ لایه دو وارد شده است. سویچ لایه دو اطلاعات مربوط به مبدا و مقصد موجود در بسته های اطلاعاتی را در خود نگه داشته و بر اساس آنها تعیین می کند که یک بسته اطلاعاتی باید به کدام سمت ارسال شود.

هاب به دانستن محتویات موجود در بسته های اطلاعات نیازی ندارد زیرا به محض دریافت کردن یک بسته اطلاعاتی از روی یکی از پورت های خود کل بسته اطلاعات را در تمامی پورت های خودش ارسال می کند ، به نوعی هاب تمامی اطلاعاتی که دریافت می کند را درون همه پورت هایش Broadcast می کند ، البته به این نکته توجه کنید که هاب روش کاری شبیه به سیستم Broadcasting یا ارتباط یک به همه دارد و ما برای مثال از کلمه Broadcasting استفاده کردیم زیرا ساختار بسته اطلاعاتی Broadcast به تنهایی متفاوت است.

تشخیص اینکه یک بسته اطلاعاتی مربوط به یک مبدا یا یک مقصد خاص است بر عهده کامپیوترهایی است که به هاب متصل شده اند ، اگر آدرس مقصدی که در بسته اطلاعاتی تعریف شده بود مربوط به کامپیوتر مربوطه بود ، بسته اطلاعاتی دریافت و در غیر اینصورت بسته اطلاعاتی Drop یا از بین می رود. در سویج لایه دو هم چنین چیزی به وجود می آید اما نه در همه شرایط ، بلکه صرفا زمانیکه مقصد بسته اطلاعاتی مشخص نباشد ، بسته اطلاعاتی به همه پورت ها ارسال خواهد شد. زمانیکه در سویچ لایه دو ، یک بسته اطلاعاتی به مقصد مورد نظر می رسد یک پاسخ به سویچ لایه دو داده می شود که از طریق آن سویچ قادر خواهد بود اطلاعات مقصد را از داخل بسته اطلاعاتی خارج و در خود ذخیره کند ، این عمل باعث می شود که سویچ لایه دو Flood نکند و ترافیک زیاد در شبکه ایجاد نکند.

همانطور که گفتیم مکانیزم کاری هاب به شکل Flooding یا ارسال بسته به همه پورت ها است ، اینکار باعث کاهش شدید کارایی شبکه و کند شدن ارتباطات شبکه می شود زیرا یک کلاینت زمانیکه در حال انتقال اطلاعات است تمامی پهنای باند موجود در هاب را به خودش اختصاص می دهد و به همین دلیل است که دیگران قادر به ارسال اطلاعات در این حین نمی باشند. در واقع هاب پهنای باند را بصورت اشتراکی به کلاینت ها ارائه می دهد و تا زمانیکه کار انتقال داده برای یکی از کلاینت ها تمام نشود کلاینت دوم قادر به ارسال اطلاعات به درستی نخواهد بود.

این مکانیزم کاری هاب شبیه به تریبون سخنرانی است ، تا زمانیکه سخنرانی شخصی که در حال سخنرانی است تمام نشده است نفر دوم قادر به ایراد سخنرانی نخواهد بود. اما سویچ لایه دو دارای قابلیتی به نام Micro Segmentation است که این امکان را به سویچ می دهد که با توجه به اینکه پورت مبدا و پورت مقصد را می شناسد ترافیک را صرفا به پورت مقصد ارسال کند و ترافیکی برای سایر پورت های شبکه ایجاد نکند ، در واقع زمانیکه یک نفر در سویچ لایه دو در حال انتقال اطلاعات باشد نفر دوم برای مسیرهای دیگر هیچ مشکلی برای انتقال اطلاعات نخواهد داشت زیرا مسیرهای رد و بدل شدن اطلاعات کاملا مشخص و از قبل تعیین شده هستند.

به نوعی می توانیم بگوییم که سویچ لایه دو امکان استفاده اختصاصی به هر کدام از کلاینت ها از پهنای باند سویچ را می دهد زیرا مسیرها کاملا مشخص هستند. این مکانیزم کاری را می توانیم با مکانیزم کاری تلفن های سلولی مقایسه کنیم ، جاییکه شما همزمان می توانید به همراه سایر افراد از شبکه تلفن همراه استفاده کنید و این در حالی است که همه افراد دیگر بر روی این بستر همزمان در حال مکالمه هستند و هیچگونه خللی در کار مکالمه شما وارد نخواهد شد.

تفاوت Switch لایه 2 و Switch لایه 3 در چیست؟ سویچ شبکه وسیله ای است که کامپیوترها یا بهتر بگوییم کاربران شبکه را در لایه دوم از مدل OSI که لایه پیوند داده یا Data Link نیز نامده می شود به همدیگر متصل می کند . سویچ ها در واقع جایگرین هوشمندی برای هاب ها در شبکه محسوب می شوند که امکان برقراری ارتباطات با سرعت بالا در شبکه را ایجاد می کنند. در لایه دوم از مدل OSI سویچ با استفاده از ساختار ( MAC ( Media Access Control کار می کنند ، این قابلیت به سویچ کمک میکند که همانن یک پل ( Bridge ) چند پورته ( Multiport ) عمل کند .

در واقع سویچ بصورت Full Duplex کار میکند و بعضا در برخی اوقات به آن Full Duplex Hub هم گقته می شود . سویچ ها این قابلیت را دارند که بصورت خودکار آدرس سخت افزاری یا MAC سیستم هایی را که به پورت هایش متصل شده اند را جمع آوری کنند و متوجه بشوند که چه آدرس در کدامیک از پورت های آن قرار گرفته است . سویچ اینکار را با استفاده از دریافت فریم ها از پورت های خود که توسط کامپیوترهای متصل شده به پورت ها ارسال می شود جمع آوری و ثبت می کند . برای مثال اگر پورت Fa 0//1 سویچ فریمی دریافت کند که مربوط به آدرس aaaa.aaaa.aaaa باشد ، سویچ متوجه می شود که این آدرس از پورت Fa 0//1 سویچ وارد شده است ، در ادامه اگر فریمی به سویچ وارد شود که آدرس مقصد آن aaaa.aaaa.aaaa باشد ، سویچ آن را به پورت Fa 0//1 ارسال خواهد کرد.

سویج لایه دو یا Layer 2 Switch

در داخل سویچ ها ما برای اینکه بتوانیم Broadcast Domain های بیشتری داشته باشیم از VLAN ها استفاده می کنیم و با استفاده از این قابلیت پورت های مختلف سویچ را در Subnet های مختلف قرار می دهیم . سویچ های از قابلیت VLAN برای کنترل کردن Broadcast ها ، Multicast ها و unicast ها در لایه دوم استفاده می کند. ترافیک هایی مثل HTTP ، FTP ، SNMP براحتی می تواند توسط سویچ های لایه دو مدیریت شوند .

زمانی که در مورد امنیت شبکه صحبت می کنیم سویج های لایه دو قابلیتی ساده اما قوی به نام Port Security را به ما ارائه می دهند. در سطح لایه دو ، تکنیک هایی مانند Spanning Tree ضمن اینکه قابلیت Redundancy مسیرها را برای شبکه ما ایجاد می کنند ، باعث جلوگیری از بروز Loop در شبکه نیز می شوند . در طراحی شبکه سویچ های لایه دو معمولا در سطح لایه دسترسی یا Access قرار می گیرند . در مسیریابی بین VLAN ها یا Inter VLAN Routing سویچ های لایه دو نمی توانند کاری انجام بدهند و بایستی فرآیند مسیریابی را یا به یک مسیریاب و یا به یک سویچ لایه سه که بتواند قابلیت های لایه سوم را در اختیار ما قرار دهد بسپاریم .

سویچ لایه سه یا Layer 3 switch

برای چیره شدن بر مشکلاتی مانند ازدیاد Broadcast ها و مدیریت لینک های بیشتر ، شرکت سیسکو سویچ های مدل کاتالیست 3550، 3560 ، 3750 ، 45000 و 6500 را معرفی کرد . این سویج های این قابلیت را دارا هستند که می توانند ارسال بسته ها را با قابلیت های سخت افزاری یک مسیریاب انجام دهند . سویچ های لایه سوم علاوه بر اینکه قابلیت های سویچ های لایه دوم را نیز دارا هستند در همان دستگاه سخت افزاری قابلیت های مسیریابی را نیز تعبیه کرده اند ، با اینکار هزینه های یک سازمان بسیار پایین می آید زیرا نیازی به خرید مسیریاب های اضافی برای استفاده از قابلیت های VLAN نخواهند داشت .

پروتکل های مسیریابی مانند EIGRP و در برخی اوقات OSPF می توانند با استفاده از تعریف شدن یکی از پورت های سویچ به عنوان پورت مسیریابی مورد استفاده قرار بگیرند . برای اینکار ابتدا بایستی قابلیت های فعالیت پورت مورد نظر را با استفاده از دستور no switchport غیرفعال کنیم . سویچ های لایه سوم در طراحی های شبکه ای معمولا در سطح توزیع ( Distribute ) و یا هسته ( Core ) مورد استفاده قرار می گیرند . در برخی اوقات به این نوع سویچ های Router Switch نیز گفته می شود.

وجود ضعف در بسیاری از قابلیت های پروتکل BGP و بسیاری دیگر از امکانات اساسی دیگر که در مسیریاب ها وجود دارند باعث می شود که هنوز این سویچ ها نتوانند کارایی مانند کارایی های یک مسیریاب کامل را داشته باشند . بدون شک اگر چنین قابلیت هایی در این نوع سویچ ها تعبیه شود وجود یک مسیریاب سخت افزاری بصورت جداگانه تبدیل به یک داستان قدیمی برای کودکان ما خواهد شود . وقتی در خصوص هزینه های و مقایسه آنها صحبت می کنیم مطمئن باشد که کم هزینه ترین دستگاه در این مورد سویچ های لایه دو هستند ، اما ما بایستی در طراحی شبکه خود هر دو نوع سویچ را ، هم لایه دوم و هم لایه سوم را در نظر داشته باشیم .

اگر شرکتی یا سازمانی در آینده قصد توسعه و بزرگتر شدن دارد قطعا بایستی در طراحی های خود سویچ های لایه سوم را ببینیم . علاوه بر این قابلیت های سویچ های لایه سوم ضمن اینکه قدرت پشتیبانی از حجم زیادی از ترافیک را دارند ، نسبت به سویچ های لایه دوم هوشمند تر نیز هستند و همین موضوع باعث می شود که در بیشتر سازمان ها و شرکت های بسیار بزرگ از این نوع سویچ های استفاده شود ، حال آنکه شرکت های کوچک معمولا از سویچ های لایه دوم استفاده می کنند .تمام مباحث شبکه و مفاهیم بسیار حرفه ایی و دقیق را در دوره آموزش شبکه بهتر یادبگیرید.

به عنوان یک شبکه کار یا دانشجوی کامپیوتر باید لایه های OSI یا مدل هفت لایه ای شبکه را به خوبی بشناسید. در سال های اولیه وجود و استفاده از شبکه، ارسال و دریافت دیتا در شبکه سختی های خاص خود را داشت؛ بخاطر آن که شرکت های بزرگی مثل IBM، Honeywell و Digital Equipment هرکدام استانداردهای خاص خود را برای اتصال و ارتباط کامپیوترها داشتند. شناخت لایه های شبکه در قالب مدل مرجع OSI و مدل 4 لایه ای TCP/IP یکی از مواردی است که شما حتما در دوره آموزش نتورک پلاس به خوبی آموزش می بینید.

این موضوع باعث میشد که فقط اپلیکیشن هایی که بر روی تجهیزات یکسانی از یک شرکت خاص وجود دارند، میتوانند با یکدیگر ارتباط داشت باشند. به همین علت سازنده ها، کاربران و استانداردها نیاز داشتند تا بر ایجاد و اجرای یک ساختار استاندارد واحد که به کامپیوترها این اجازه را بدهد تا بتوانند براحتی با یکدیگر تبادل دیتا داشته باشند.

فارغ از هرگونه شرکت و برند مختلف، توافق کنند.در سال 1978، موسسه (ISO (International Standards Organization یک مدل شبکه بنام مدل (OSI (Open System interconnection را معرفی کرد.همانطور که گفته شد برای ارتباط دو کامپیوتر نیاز به الگویی هست که ایندو بتوانند حرف همدیگر را تحت آن الگو بفهمند. این زبان و قاعده مشترک یک استاندارد است که تحت نام OSI معرفی شده است. مدل OSI دارای 7 لایه بشرح زیر است :

• لایه Application یا کاربرد
  1. معرفی پروتکل های لایه هفتم
• لایه Presentation یا نمایش
  1. Encryption چیست و در ویندوز چگونه انجام میشود؟
  2. معرفی پروتکل های لایه ششم
• لایه Session یا نشست
  1. معرفی پروتکل های لایه پنجم
• لایه Transport یا انتقال
  1. معرفی پروتکل های لایه چهارم
• لایه Network یا شبکه
  1. ارتباطات Subnet چیست؟
  2. معرفی پروتکل های لایه سوم
• لایه پیوند داده یا Data Link
  1. معرفی پروتکل های لایه دوم
• لایه Physical یا فیزیکی
  1. معرفی پروتکل های لایه اول

این توزیع از سیستم عامل لینوکس بر پایه و اساس هسته اصلی لینوکس یا همان Linux Kernel پایه گذاری شده است و یک محصول مستقل به حساب می آید. این توزیع از لینوکس توسط کارشناسان و برنامه نویس های آلمانی طراحی و تولید شده است. openSUSE از معماری های i586 ، x86 و x64 پشتیبانی می کند و همچنین از محیط های دسکتاپ Blackbox ، GNOME ، KDE ، IceWM ، LXDE ، Openbox ، WMaker و Xfce نیز پشتیبانی می کند.

پروژه openSUSE یک برنامه کاملا اجتماعی و Community Based بود که امروزه توسط شرکت Novell پشتیبانی می شود. هدف اصلی از ارائه کردن نسخه openSUSE لینوکس این بود که یک سیستم عامل همه منظوره ایجاد شود که بتوان از آن در همه جا استفاده کرد و بتوان استفاده از آن را در همه جا ترویج داد ، برنامه پروژه openSUSE باعث دسترسی آزاد ، رایگان و ساده به openSUSE می شود ، از openSUSE به عنوان یک توزیع بسیار کامل و جامع از لینوکس یاد می شود.

اهداف اصلی پروژه openSUSE

پروژه openSUSE سه هدف اصلی را دنبال می کرد : هدف اول : معرفی کردن openSUSE به عنوان ساده ترین توزیع لینوکس برای هر کسی که بتواند آن را دانلود ، نصب و استفاده کند ، هدف دوم : معرفی و شیوع دادن هر چه بیشتر openSUSE به عنوان یک لینوکس Open Source و Collaborative و تلاش جهت رسیدن به نقطه ای که openSUSE تبدیل به پرکاربردترین توزیع لینوکس در دنیا شود که هم در دسکتاپ ها و هم در سرورها بیشترین استفاده را داشته باشد ، هدف سوم : مهیج سازی openSUSE و ساده سازی برنامه نویسی و توسعه این سیستم عامل و فرآیند های Packaging نرم افزارهای آن برای تبدیل کردن openSUSE به یک انتخاب مناسب برای برنامه نویسان و توسعه دهندگان نرم افزار سراسر دنیا ، در واقع هدف اصلی تیم توزیع کننده openSUSE تبدیل شدن به توزیع شماره یک لینوکس در دنیا بود.

پروژه openSUSE یک GNU/Linux تحت لیسانس GPL است. توزیع های مختلف openSUSE و همچنین اجزای مختلف این سیستم عامل توسط یک Community بزرگ از کاربران و کارشناسان پروژه openSUSE پشتیبانی می شوند که توسط یکی از بزرگترین شرکت های تولید کننده نرم افزارهای Open Source آلمانی به نام SUSE توسعه و نگهداری می شود. لینوکس openSUSE جایگزین یک محصول قدیمی تر به نام SUSE Linux Professional شد.

همانند اکثر لینوکس های Open Source که دارای Community می باشند ، openSUSE هم برای خودش دارای یک پرتال اینترنتی برای همکاری کردن همگان در پروژه openSUSE راه اندازی کرد که مستندات لازم برای استفاده از این سیستم عامل ، طراحی ها و توضیحات در خصوص این سیستم عامل و اجزای ان و تقریبا همه چیز در خصوص openSUSE در این Community مطرح می شد ، Mailing List قوی و همچنین استفاده از کانال های Internet Relay Chat باعث محبوب شدن هر چه بیشتر این سیستم عامل می شود که در نهایت باعث شده است امروزه openSUSE یکی از بهترین رابطهای wiki را در خود داشته باشد.

اگر بخواهیم قابلیت های این سیستم عامل را بصورت خلاصه بگوییم می توانیم از با ثبات بودن ، سادگی کارکرد و بروز رسانی نرم افزارها ، انعطاف پذیری بالا اشاره کنیم که براحتی این امکان را به ما مید هد که در سرویس هایی مثل ایمیل و یا وب سرور از این سیستم عامل استفاده کنیم ، البته از عیب هایی که اکثرا از این سیستم عامل گرفته می شود می توان به کارایی کمتر و سرعت کمتر به نسب سایر توزیع های معروف اشاره کرد.

YaST در سیستم عامل openSUSE

یکی از نقاط قوت سیستم عامل لینوکس توزیع openSUSE را می توان برنامه ای به نام YaST دانست. YaST شامل برنامه هایی برای نصب ، مدیریت و تقریبا همه کارهایی است که بصورت روزمره و گرافیکی می توانید بر روی سرور انجام دهید، می شود. برای مثال شما می توانید با استفاده از YaST پارتیشن بندی هارد دیسک ، تنظیمات سیستمی ، مدیریت بسته های RPM ، بروز رسانی سیستم عامل و نرم افزارها ، تنظیمات شبکه و فایروال ، مدیریت کاربران و گروه ها و بسیاری از کارهای دیگر را نیز انجام دهید و حتی نیازی نیست برای انجام این کارها قطعه ای کد بنویسید و یا از Shell استفاده کنید. ساختار YaST بصورت ماژولار است و به همین دلیل همه روزه ماژول هایی به این نرم افزار اضافه می شوند که برای مثال می توانیم از پشتیبانی از Bluetooth در ماژول های جدید آن اشاره کنیم.

توزیع های مختلف openSUSE

توزیع openSUSE را می توان به گفته وب سایت Distowatch.com یکی از پنج توزیع برتر لینوکس در جهان دانست. openSUSE براحتی و بصورت رایگان بعد از معرفی شدن نسخه های جدید در اختیار عموم قرار می گیرد و همگان می توانند از آن استفاده کنند ، اما بد نیست بدانید که روش های مختلف و البته نسخه های مختلفی از openSUSE توسط شرکت SUSE معرفی می شوند که بر حسب معماری x86 یا x86-x64 متفاوت هستند ، در این قسمت می خواهیم به نسخه ها یا Edition های مختلف لینوکس openSUSE اشاره کنیم :

1. openSUSE Download Edition : شما با مراجعه به صفحه وب سایت openSUSE و قسمت downloads می توانید این نسخه از سیستم عامل را براحتی در قالب یک فایل ISO دانلود کنید. این نسخه را می توانید به شکل یک لینوکس Live-CD دارای دسکتاپ KDE4 یا GNOME نیز تهیه کنید و بر روی هارد دیسک خود نصب کنید اما طبیعتا نسخه کامل سیستم عامل openSUSE خیلی بیشتر از اینها ظرفیت دارد . نسخه کامل تر این سیستم عامل معمولا دارای 5 عدد DVD می باشد که همه آنها اکثرا بسته های نرم افزاری اضافه شده به سیستم عامل هستند. البته معمولا شما می توانید بصورت دلخواه نیز CD یا DVD های خود را دانلود کنید ، حتی در این سیستم عامل یک CD برای نرم افزارها و زبان هایی که کمتر مورد استفاده قرار می گیرند نیز طراحی شده است،توجه کنید که در زمان دانلود و استفاده از این نسخه از سیستم عامل هیچگونه کمک فنی و همچنین هیچگونه مستند و راهنمای پرینت شده به شما ارائه داده نخواهد شد.
2. openSUSE Retail Edition یا openSUSE Box : کاربران از وب سایت www.opensourcepress.de قادر خواهند بود که یک نسخه آلمانی از سیستم عامل openSUSE را سفارش دهند ، به این نوع درخواست که مختص کاربران آلمانی می باشد و برای هیچ جای دیگری قابل استفاده نیست openSUSE Box می گویند ، در این Box راهنمای استفاده از محصولات و مستندات مربوطه بصورت پرینت شده در اختیار کاربران قرار می گیرد، توجه کنید که حتی نسخه انگلیسی برای openSUSE Box وجود ندارد.
3. openSUSE FTP : یکی از امکانات جالبی که در خصوص openSUSE وجود دارد این است که یک فایل ISO با حجم کم از این سیستم عامل وجود دارد که در یک FTP سرور قرار گرفته است و شما می توانید سیستم عامل خودتان را براحتی از طریق FTP سرور بصورت مستقیم نصب کنید که در اصطلاح Network Install هم به این روش گفته می شود. دو نوع سرویس FTP برای اینکار وجود دارد که اولین نوع آن برای بسته های Open Source طراحی شده است که OSS نام دارد و دومین نوع آن برای بسته های غیر Open Source طراحی شده است که Non-OSS نام دارد.در واقع نسخه openSUSE FTP برای تکمیل کردن نسخه های Retail و Download معرفی شده است.
4. openSUSE Factory : هر چند دوست ندارم مایکروسافت را با لینوکس مقایسه کنم اما بد نیست به مقاله من در خصوص مراحل معرفی نسخه های مختلف محصولات مایکروسافت در انجمن تخصصی فناوری اطلاعات ایران مراجعه کنید، در این مطلب متوجه می شوید که هر محصولی قبل از اینکه به نسخه قابل اعتماد و معتبر برای استفاده تبدیل شود باید یک سری مراحل آزمایش را طی کند. در openSUSE هم همین مراحل وجود دارند ، نسخه openSUSE Factory که آن را می توانیم با نسخه RC یا Released Candidate محصولات مایکروسافت مقایسه کنیم یک نسخه در دست توسعه و برنامه نویسی است که برنامه نویسان openSUSE در حال کار کردن و توسعه آن هستند و مرتب در حال تهیه Snapshot های مختلف از این نسخه از سیستم عامل هستند تا اینکه در نهایت تبدیل به نسخه با ثبات و Stable شود. این نسخه منبعی برای ایجاد کردن بسته های با ثبات OpenSUSE Tumbleweed است که نسخه تقریبا قابل اعتماد openSUSE است. به این نکته توجه کنید که اسم Factory مختص محصولات openSUSE است و در محصولات دیگر از این اسم استفاده نمی شود.
5. openSUSE Tumbleweed : به محض اینکه بسته نرم افزاری در نسخه openSUSE Factory بصورت Stable در بیاید بر حسب روش کاری که تولید نرم افزار در شرکت SUSE دارد ( Rolling Release ) ، نسخه های Stable به عنوان نسخه Tumbleweed به بازار معرفی می شوند.

openSUSE بدون شک یکی از توزیع های بسیار کامل لینوکس امروزی می باشد و همانطور که گفتیم همیشه در طبقه بندی 5 لینوکس برتر دنیا قرار گرفته است ، یکی از مهمترین ارکانی که برنامه نویسان openSUSE بر روی آن تمرکز می کنند بحث امنیت این سیستم عامل است ، تقریبا هیچ چیزی در این سیستم عامل بدون هماهنگی و اطلاع رسانی به کاربر سیستم نمی تواند انجام شود و این یعنی امنیت در اولویت کاری قرار گرفته است. علاوه بر این openSUSE جزو معدود توزیع های لینوکس می باشد که شما در زمان سفارش دادن آن می توانید بسته های نرم افزاری خود را تک تک انتخاب کنید و بسته سفارشی خود را از این سیستم عامل تهیه کنید. امیدوارم مورد توجه شما قرار گرفته باشد ، خوشحال می شویم از تجربیات و دانش شما در خصوص این سیستم عامل در ادامه استفاده کنیم.

امیدوارم مورد توجه شما قرار گرفته باشد، در صورت یادگیری و علاقه بیشتر بعد از یادگیری لینوکس در سطح Linux Essentials آماده ورود به دوره آموزشی LPIC 1 خواهید شد. LPI یا بنیاد حرفه ای لینوکس ( با اسم انیستیتو لینوکس کانادا هم شناخته می شود ) این دوره را به دو قسمت یا دو کد دوره LPIC 1 با کد 101 و LPIC 1 با کد 102 تقسیم بندی کرده است . برای اینکه شما گواهینامه بین المللی لینوکس LPIC 1 را بصورت کامل دریافت کنید بایستی هر دو دوره را بصورت کامل یاد بگیرید. مدرک بین المللی الپیک یک ( LPIC 1 ) یکی از محبوب ترین دوره های آموزشی لینوکس در دنیا به حساب می آیند که بر اساس سرفصل های منظم و مرتب ، استانداردهای بین المللی ، بدون وابستگی به یک توزیع خاص از سیستم عامل لینوکس ، برای افرادی طراحی شده است که می خواهند در مسیر یادگیری لینوکس به سطح بالاتری دست پیدا کنند.

دوره آموزشی LPIC 2 | الپیک دو در واقع سطح متوسط یادگیری لینوکس در دنیا محسوب می شود. شما برای اینکه بتوانید وارد دوره آموزشی LPIC 2 یا سطح متوسط آموزش لینوکس شوید قطعا باید با مقدمات کار کردن با سیستم عامل لینوکس در سطح LPIC 1 آشنایی داشته باشید. در واقع اگر شما در دوره آموزشی LPIC 1 ساختار سیستم عامل لینوکس را به خوبی درک کرده باشید و مدیریت مقدماتی لینوکس را یاد گرفته باشید ، آماده ورود به دوره آموزشی LPIC 2 خواهید بود.

لینوکس Red Hat Enterprise جزو معدود لینوکس هایی است که از قوانین GNU که قبلا در انجمن تخصصی فناوری اطلاعات ایران در موردش صحبت کردیم چندان تابعیت نمی کند. در واقع توزیع Red Hat Enterprise بر پایه و اساس لینوکس Fedora بوده است و ساخت کشور ایالات متحده آمریکا است ، معماری که این سیستم عامل بر پایه و اساس ان ساخته شده است و آنها را پشتیبانی می کند از i386 ، ia64 ،PowerPC ، s390 ، s390x ، x86 و x64 پشتیبانی می کند.

دسکتاپ هایی که در لینوکس Red Hat Enterprise پشتیبانی می شود KDE و GNOME هستند و این سیستم عامل هم می توانید به عنوان سرور هم به عنوان دسکتاپ مورد استفاده قرار بگیرد. Red Hat Enterprise Linux که بصورت خلاصه RHEL هم گفته می شود جزو معدود توزیع های لینوکس است که توسط یک شرکت خاص طراحی و توسعه داده شده است و بصورت ویژه برای مباحث تجاری مورد استفاده قرار می گیرد ، شرکت Red Hat مالک و سازنده RHEL است.

تقریبا تمامی آموزش ها و پشتیبانی که از RHEL انجام می شود توسط یک سری دوره آموزشی که ساخته شرکت Red Hat است به نام سری اموزشی Red Hat Certification انجام می شود. Red Hat مثل سایر توزیع های لینوکس رایگان نیست و شما برای استفاده از Red Hat Enterprise بایستی آن را از شرکت خریداری کنید اما بر اساس قانون Open Source کدهای نوشته شده در این سیستم عامل نیز بصورت رایگان قابل دسترس می باشند و بعضا توزیع های دیگری از لینوکس وجود دارند که از همین سورس و اعمال تغییرات بر روی آن توزیع جدیدی ارائه می کنند.

به یک نکته توجه کنید که ما لینوکسی در حال حاضر به نام Red Hat نداریم و محصول Red Hat از سال 2004 دیگر تولید نشده است ، لینوکسی که امروزه شما به عنوان Red Hat می شناسید با هسته لینوکس Red Hat ای که در ابتدا وجود داشت کاملا متفاوت است و ما آن را به عنوان Red Hat Enterprise می شناسیم. نسخه های اولیه ای که از سیستم عامل لینوکس Red Hat معرفی شدند به عنوان Red Hat Commercial Linux معروف بودند ، شرکت Red Hat اولین محصول لینوکس خود را در سال 1994 معرفی کرد.

Red Hat اولین توزیع از لینوکس بود که از ساختار RPM Package Manager برای قالب بندی نرم افزارهای خود استفاده کرد و به مرور زمان همین ساختار به توزیع های دیگر لینوکس هم سرایت کرد و امروزه توزیع هایی مثل Mandriva و Yellow Dog از این نوع Package Manager استفاده می کنند. بعد از متوقف شدن تولید لینوکس Red Hat در سال 2004 شرکت Red Hat یک توزیع دیگر از لینوکس را به دنیا معرفی کرد که قبلا در انجمن تخصصی فناوری اطلاعات ایران در خصوص این نسخه مفضل توضیح داده ایم و این محصول چیزی جز لینوکس Fedora نبود ، Fedora بر خلاف Red Hat یک لینوکس رایگان بود و همگان می توانستند از آن براحتی استفاده کنند به ویژه کاربران خانگی که توانایی خرید Red Hat را نداشتند ، از آن به بعد و با معرفی شدن Fedora ، شرکت Red Hat شروع به ایجاد کردن محصول جدید Red Hat خود بر پایه و اساس لینوکس Fedora کرد که اسم ان Red Hat Enterprise بود.

اولین نسخه ای که از توزیع لینوکس Red Hat Enterprise وارد بازار شد به عنوان Red Hat Linux Advanced Server معرفی شد. در سال 2003 شرکت Red Hat یک نامگذاری مجدد روی محصول تولیدی خود گذاشت و اسم Red Hat Linux Advanced Server را به Red Hat Enterprise Linux AS تغییر داد و دو نسخه مختلف به نامهای Red Hat Enterprise Linux ES و Red Hat Linux Enterprise WS را نیز معرفی کرد. شرکت Red Hat برای حفظ علامت تجاری خود ، قوانین سفت و سختی در خصوص توزیع رایگان محصول خود یعنی RHEL اعمال کرد اما همچنان قوانین اصلی ماهیت Open Source را رعایت کرد و سورس کد RHEL را در اختیار همگان بصورت رایگان قرار داد.

نسخه های متعددی از توزیع های لینوکس از سورس کدهای RHEL استفاده کردند و توزیع های شرکتی و قابل اعتماد خوبی همچون CentOS و Scientific Linux را بصورت کاملا رایگان معرفی کردند ، حتی نسخه های تجاری نیز به بازار معرفی شدند که کاملا با Red Hat Enterprise تطابق داشتند و کاربردهای کلان سازمانی به ویژه در حوزه پایگاه داده داشتند که مهمترین توزیعی که در این حوزه می توانیم نام ببرسیم Oracle Linux است که به تجربه می توان گفت خود خود RHEL است که برای استفاده از پایگاه داده ای مثل Oracle طراحی شده است.

جالب اینجاست بدانید که نسخه های آکادمیک و دسکتاپ لینوکس Red Hat Enterprise نیز وجود دارند که برای همین منظور خریداری و استفاده می شوند. این نسخه ها برای استفاده مدارس ، دانشگاه ها و دانشجویان کاربرد دارد و قیمت آنها به نسب قیمت سایر نسخه های RHEL ارزانتر است ، این نسخه ها نیز مانند نسخه Enterprise اصلی از پشتیبانی کامل شرکت سازنده برخوردارند. نسخه های ES از Red Hat Enterprise مخفف Entry-Level Server است که برای شروع کار با این سیستم عامل مناسب است ، نسخه AS برای سرویس های پیشرفته یا Advanced Server استفاده می شوند و در نهایت نسخه WS برای استفاده در Workstation ها کاربرد دارند.

اگر شما به یک نسخه با ثبات و قابل اعتماد ، دارای پشتیبانی و دارای مدرک بین المللی لینوکس نیاز دارید که بعضا در برخی از سازمان ها مورد نیاز است می توانید از RHEL استفاده کنید. امروزه RHEL از بهترین و پر استفاده ترین لینوکس ها برای سرورها و پردازش های سنگین به حساب می آید اما فراموش نکنید که این شرکت بصورت رسمی کشور عزیزمان ایران را تحریم کرده است و شما نمی توانید از Repository های آنلاین این شرکت استفاده کنید. در مقاله آموزش لینوکس در خصوص اینکه ماهیت سیستم عامل لینوکس چیست و چه تاریخچه ای دارد صحبت کرده ایم.

امیدوارم مورد توجه شما قرار گرفته باشد، در صورت یادگیری و علاقه بیشتر بعد از یادگیری لینوکس در سطح Linux Essentials آماده ورود به دوره آموزشی LPIC 1 خواهید شد. LPI یا بنیاد حرفه ای لینوکس ( با اسم انیستیتو لینوکس کانادا هم شناخته می شود ) این دوره را به دو قسمت یا دو کد دوره LPIC 1 با کد 101 و LPIC 1 با کد 102 تقسیم بندی کرده است . برای اینکه شما گواهینامه بین المللی لینوکس LPIC 1 را بصورت کامل دریافت کنید بایستی هر دو دوره را بصورت کامل یاد بگیرید. مدرک بین المللی الپیک یک ( LPIC 1 ) یکی از محبوب ترین دوره های آموزشی لینوکس در دنیا به حساب می آیند که بر اساس سرفصل های منظم و مرتب ، استانداردهای بین المللی ، بدون وابستگی به یک توزیع خاص از سیستم عامل لینوکس ، برای افرادی طراحی شده است که می خواهند در مسیر یادگیری لینوکس به سطح بالاتری دست پیدا کنند.

دوره آموزشی LPIC 2 | الپیک دو در واقع سطح متوسط یادگیری لینوکس در دنیا محسوب می شود. شما برای اینکه بتوانید وارد دوره آموزشی LPIC 2 یا سطح متوسط آموزش لینوکس شوید قطعا باید با مقدمات کار کردن با سیستم عامل لینوکس در سطح LPIC 1 آشنایی داشته باشید. در واقع اگر شما در دوره آموزشی LPIC 1 ساختار سیستم عامل لینوکس را به خوبی درک کرده باشید و مدیریت مقدماتی لینوکس را یاد گرفته باشید ، آماده ورود به دوره آموزشی LPIC 2 خواهید بود.

لینوکس Debian GNU/Linux برای اولین بار در سال 1993 معرفی شد.این لینوکس توسط بنیانگذارش یان مرداک و همچنین صدها برنامه نویس داوطلب نوشته شد ، آنها این ایده را در ذهن داشتند که یک سیستم عامل کاملا غیر تجاری را به دنیا معرفی کنند ، اکثر زمانی که این برنامه نویسان برای نوشتن لینوکس Debian GNU/Linux صرف کردند از زمان های اضافه و اوقات فراغتشان بود و هیچگونه پولی به آنها بابت برنامه نویسی Debian پرداخت نشد.

در ابتدای کار تصور می شد که کار Debian GNU//Linux براحتی تمام می شود و افراد زیادی اعتقاد داشتند که این پروژه در نهایت سرنوشتی جز تجزیه شدن و متلاشی شدن ندارد و پروژه Debian GNU/Linux با شکست مواجه خواهد شد. اما واقعیت به شکلی دیگر و کاملا متفاوت رقم خورد ، نه تنها Debian باقی ماند بلکه بعد از آن بسیار پیشرفت کرد و در کمتر از یک دهه این توزیع از لینوکس تبدیل به گسترده ترین توزیع لینوکس در دنیا شد ، Debian به عنوان بزرگترین و گسترده ترین پروژه Collaborative یا پروژه شراکتی در دنیا مطرح شد و شاید هرگز نمونه دیگری از این گستردگی در صنعت نرم افزار را شاهد نباشیم.

مهمترین دلایل موفقیت پروژه Debian GNU/Linux را می توانیم به این شکل بیان کنیم که : این توزیع از لینوکس توسط بیشتر از 1000 برنامه نویس داوطلب نوشته شده است ، در حال حاضر مجموعه نرم افزاری که برای Debian GNU/Linux وجود دارد شامل بیش از 50000 بسته نرم افزاری است که حتی برای معماری های 8 پردازنده ای نیز طراحی شده اند و از همه مهمتر این است که با تغییر دادن سورس کد سیستم عامل Debian و اعمال تغییرات بر روی آن تاکنون بیشتر از 120 نوع توزیع جدید از لینوکس منتشر شده است که همه انها در اصطلاح Debian Based یا بر پایه و اساس Debian هستند که این نمایانگر قدرت این سیستم عامل است.

این خصوصیات تقریبا برای هیچکدام از توزیع های سیستم عامل لینوکس دیگر وجود ندارد. فرآیند توسعه و برنامه نویسی Debian GNU/Linux به سه مرحله یا سه شاخه تقسیم بندی می شود که البته برخی اوقات به آن یک شاخه چهارم هم اضافه می کنند که این مراحل به شکل زیر می باشند :

1. مرحله یا شاخه اول : Unstable یا بی ثبات ( به مرحله SID هم معروف است )
2. مرحله یا شاخه دوم : Testing یا آزمایش
3. مرحله یا شاخه سوم : Stable یا با ثبات
4. مرحله یا شاخه چهارم : Experimental یا تجربی ( این مرحله در واقع همان بازخورد کاربران است در طی زمان )

Debian GNU/Linux برای یکپارچه سازی ، تست و با ثبات سازی بسته های نرم افزاری با سیستم عامل و همچنین قابلیت های جدیدی که به این بسته ها و سیستم عامل Debian اضافه می شوند یک مکانیزم کنترل کیفیت مدون ، برنامه ریزی شده و قابل اطمینان دارد که باعث می شود بتوانیم از Debian GNU/Linux بدون انکار به عنوان یکی از بهترین توزیع های لینوکس بدون مشکل ( یا کمترین تعداد مشکل( و خوب آزمایش شده یاد کنیم.

اما در کنار همه این نکات مثبت برخی موارد هم قابل توجه است ، همین فرآیند دراز و پیچیده توسعه سیستم عامل و آزمایش و تست هایی که بر روی آن انجام می شود یک سری مشکلات را در پی دارد ، نسخه با ثبات یا Stable از سیستم عامل Debian GNU/Linux چندان به روز معرفی نمی شود و معمولا نسخه های Stable این توزیع از لینوکس هر 1 تا 3 سال معرفی می شوند ، به همین دلیل علاقه مندان به سیستم عامل Debian GNU//Linux مجبور هستند که تا معرفی شدن نسخه بدون Bug و تقریبا بدون مشکل ، از نسخه های مشکل دار و تستی Debian استفاده کنند ، همین مورد در خصوص بسته های نرم افزاری نیز صادق است.

خلاصه ای از معرفی Debian GNU//Linux

Debian GNU/Linux دست برنامه نویسان را بسیار باز گذاشته است و تقریبا اکثر برنامه نویسانی که قصد دستکاری در سورس یک توزیع لینوکس و ارائه یک نسخه جدید را دارند ترجیح می دهند از Debian GNU/Linux استفاده کنند.از نکات بارز مثبت در خصوص این سیستم عامل می توان به با ثبات بودن ، کنترل کیفیت عالی ، وجود بیش از 20 هزار بسته نرم افزاری ، پشتیبانی از معماری تعداد پردازنده های بیشتر به نسبت سایر توزیع های لینوکس اشاره کرد. البته نکات منفی نیز در این سیستم عامل وجود دارد که از آن جمله می توانیم به طولانی بودن مدت ارائه نسخه با ثبات جدید اشاره کنیم که تقریبا بین 1 تا 3 سال طول می کشد ، همچنین با توجه به پشتیبانی این سیستم عامل از معماری پردازنده های چند تایی ، معمولا تکنولوژی های جدیدتر نیاز به زمان دارند تا با Debian خود را سازگار کنند.

بسته های نرم افزاری که برای سیستم عامل Debian معرفی می شوند با بصورت Advanced Package Tool یا APT با استفاده از بسته های DEB ارائه می شوند. نسخه های مختلفی از جمله نسخه های قابل نصب ، نسخه های Live که از معماری 12 پردازنده ای نیز پشتیبانی می کنند ، برای Debian وجود دارند که حتی شامل تمامی پردازنده های بیتی 32 و 64 بیتی شرکت های Intel و AMD نیز می شوند. در مقاله آموزش لینوکس بصورت مفصل در خصوص نصب دبین صحبت شده است. از مهمترین توزیع های لینوکسی که از Debian گرفته شده اند می توانیم به Ubunto ، Openbox ، SolydXK ، Knoppix ، Tanglu و ... اشاره کنیم که این نمایانگر قدرت این سیستم عامل است.

امیدوارم مورد توجه شما قرار گرفته باشد، در صورت یادگیری و علاقه بیشتر بعد از یادگیری لینوکس در سطح Linux Essentials آماده ورود به دوره آموزشی LPIC 1 خواهید شد. LPI یا بنیاد حرفه ای لینوکس ( با اسم انیستیتو لینوکس کانادا هم شناخته می شود ) این دوره را به دو قسمت یا دو کد دوره LPIC 1 با کد 101 و LPIC 1 با کد 102 تقسیم بندی کرده است . برای اینکه شما گواهینامه بین المللی لینوکس LPIC 1 را بصورت کامل دریافت کنید بایستی هر دو دوره را بصورت کامل یاد بگیرید. مدرک بین المللی الپیک یک ( LPIC 1 ) یکی از محبوب ترین دوره های آموزشی لینوکس در دنیا به حساب می آیند که بر اساس سرفصل های منظم و مرتب ، استانداردهای بین المللی ، بدون وابستگی به یک توزیع خاص از سیستم عامل لینوکس ، برای افرادی طراحی شده است که می خواهند در مسیر یادگیری لینوکس به سطح بالاتری دست پیدا کنند.

دوره آموزشی LPIC 2 | الپیک دو در واقع سطح متوسط یادگیری لینوکس در دنیا محسوب می شود. شما برای اینکه بتوانید وارد دوره آموزشی LPIC 2 یا سطح متوسط آموزش لینوکس شوید قطعا باید با مقدمات کار کردن با سیستم عامل لینوکس در سطح LPIC 1 آشنایی داشته باشید. در واقع اگر شما در دوره آموزشی LPIC 1 ساختار سیستم عامل لینوکس را به خوبی درک کرده باشید و مدیریت مقدماتی لینوکس را یاد گرفته باشید ، آماده ورود به دوره آموزشی LPIC 2 خواهید بود.